پنجره........

پنجره را بست

پرده ی پولکی تنش را بدرید و

گفت،سزاوار عریانی شدی

پنجره نور را نخواست

داغ دیدگی خورشید را ندید

وندانست که خورشید با نگاه پنجره آغاز می شود

پنجره زندان ماندگاری بود و

خیال گم شده ی خو ابش  

پنجره شاید به انتظار اشک بود .......

و ندانستند......

پازل از هم گسیخته ی رفتن ها...

هست ها ...آمدن ها...

وپیوندشان ....

تلاقی زمان وآخرین فریاد.

دست فریاد شده ای که به آخر نمی رسد

عکس حک شده ی تقدیر در

تاریکترین زمان ظهور یافت.

به خانه ات آمده ام

آینه آوردم تا عظمت ترک خورده ات را

در خط وخطوط مواج گونه ات

نظاره گر باشی. 

پچ پچ دقیقه ها در کلام آخر

مرددریا بود وآب

لحظه، لحظه، قاصدک

ساز پروازدر هوا

قاب خالی نگاه

موج بی تاب صدا

خواست رنگی بزند بر هوای قاصدک

مرد دریا خاموش...

قاصدک را باد برد.

   میدانم سالیان دراز    

   باکوتاهی نبودن 

   دراز تر میشود

   و سجده گاه خورشید

   آن عظیم به گل نشسته  

   در چشمان به تلاطم نشسته ات

   غروب کرد...

   چگونه خاکستری دستانت را

   با نگاه غم برک زده ات پیوند دهم

   هیچگاه ...

   هیچگاه به پرسش مدفون کرده قلمت 

   تا به سیاهی دفترت اعتماد نکردی"

   شانه ها خسته اند

   کمی آرام گیر....           

یک سیب سرخ سوخته

و قلبی پر از نوشتن..

از آخرین سطرش می چکید

آن لحظه د رکلامش که می رسید

قدمها خیس می شدندو...

نقطه ای.

و بعد از آن گره نخورد پنجره ای

و بعد از آن خاک بود و سایه ای

تصویر خشک شده ی

پر ، پروانه ای

  و نیمکت تنها بود

   و او تنها بود و هوا...

   قلب نیمکت نفس آدمی بود

   که حجم سکوتش را

    در نگاهش می طلبید

    وسکوت پرنده ای بود که

    به خانه آرزو سرک می کشید

   و رنگها همه قهر کرده بودند در نگاهش

   و نیمکت شاهد رد شدن آرزو و هوا...