| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
بعد. از یک مدت .... من نمی توانستم سخن بگویم بنا براین به سکوت پناه بردم که تنها زبان دل آدمی است
................................................................................... من ... لبان خویش را با آتشی مقدس تطهیر کردم تا از عشق سخن بگویم اما وقتی دهان گشودم زبانم بند آمده بود پیش از آن که عشق را بشناسم عادت داشتم نغمه های عاشقانه سر دهم اما شناختن را که آموختم کلمات در دهانم ماسید و نواهای سینه ام در سکوتی ژرف فرو افتادند
................عارفانه های <.جبران خلیل جبران .... |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم اردیبهشت 1387ساعت 12:20 توسط عالیه بهزادی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
ونیمکت تنها بود, واو تنها بود وهوا .....
قلب نیمکت نفس آدمی بود که حجم سکوتش را در نگاهش می طلبید وسکوت پرنده ای بود که به خانه ی آرزو سرک می کشید ورنگها همه قهر کرده بودند در نگاهش و نیمکت شاهد رد شدن آرزو وهوا............ |
| پیوندهای روزانه |
|
آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 اردیبهشت 1387 آذر 1386 آبان 1386 |
| آرشیو موضوعی |
|
کلاس شعر عارفانه ها |
| پیوندها |
|
کویر اينجا.... سكوت فرياد است بزرگراه محفل خيال شا پدك tata |
|
RSS
|