میدانم سالیان دراز    

   باکوتاهی نبودن 

   دراز تر میشود

   و سجده گاه خورشید

   آن عظیم به گل نشسته  

   در چشمان به تلاطم نشسته ات

   غروب کرد...

   چگونه خاکستری دستانت را

   با نگاه غم برک زده ات پیوند دهم

   هیچگاه ...

   هیچگاه به پرسش مدفون کرده قلمت 

   تا به سیاهی دفترت اعتماد نکردی"

   شانه ها خسته اند

   کمی آرام گیر....